Niðurmjó varnarræða, endurskoðuð

Guðmundur Heiðar Frímannsson, einn nefndarmanna sem skrifaði fjölmiðlaskýrsluna svokölluðu, skrifar mér stuttan pistil þann 7. desember og er hann varnarræða við nokkrum athugasemdum sem ég geri við skýrslu nefndarinnar. Það sem kemur einna mest á óvart í þessum skrifum Guðmundar Heiðars er hvers vegna hann tekur þann pólinn í hæðina að verja skýrsluna í stað þess að ræða þær efnislegu athugasemdir sem ég hef fram að færa. Í raun sýnir pistill Guðmundar Heiðars fram á réttmæti þeirrar gagnrýni sem ég ber fram í grein minni, en þar held ég því fram að skýrsluhöfundar taki forneskjulegum tökum á viðfangsefni sínu og leggi mat á þætti í málinu sem þeir hafa litlar forsendur til. Varnarræða Guðmundar Heiðars byrjar á nokkuð vænlegan hátt, þar sem hann gerir tilraun til þess að setja sig inní málflutning minn, en ræðan verður helst til niðurmjó þegar kemur að því að ræða gagnrýnina á efnislegan máta. Er engu líkara en að Guðmundur Heiðar hafi gómað sannleikann í málinu og að allar efasemdir séu bábylja ein í hans huga. Ég vona að honum verði rótt í þeirri vissu, en á meðan mun ég eyða kröftum mínum í annað þarfara en að svara útúrsnúningum hans, hraplegum misskilningi og augljósri málefnafátækt.

Þessi greinarbútur hér að ofan birtist á Kistunni.is i byrjun janúar, 2005

Eftir að ég sendi inná Kistuna.is þetta stuttaralegt svar við varnarræðu Guðmundar Heiðars um fjölmiðlaskýrsluna svokölluðu (sjá kistan.is undir ´Fræði'), þá rann það upp fyrir mér að Guðmundur Heiðar myndi að öllum líkindum ekki skilja það svar frekar en grein mína sem ég kallaði “Fjölmiðlaskýrslan, hin gamla.” Hér er eitt dæmi sem sýnir hversu illa læs hann er á textann minn.

Í gagnrýni minni á skýrsluna geri ég því skóna að nefndin hefði átt að "hvetja til, jafnvel krefjast," frekari rannsókna um fjölmiðla á Íslandi. Guðmundur Heiðar svarar því annars vegar til að það hafi ekki verið “verkefni nefndarinnar að standa fyrir eða stuðla að rannsóknum á íslenskum fjölmiðlamarkaði,” svo notuð séu hans eigin orð. Hér er Guðmundur Heiðar að misskilja orð mín, enda nokkur munur á því að “hvetja til” eða “krefjast,” eins og ég held fram, eða að “standa fyrir eða stuðla” að rannsóknum, eins og Guðmundur Heiðar orða það. Á engan hátt getur það talist óeðlilegt að skýrsluhöfundar, sem er gert að senda frá sér jafn mikilvægt plagg, bendi á það sem betur megi fara á þessu sviði. Að mínu áliti eru svoleiðis vinnubrögð frekar til sóma en lasts, ekki síst í máli sem þessu þar sem hagur almennings er hafður að leiðarljós.